29 دسامبر 2025- یک مطالعه ی جدید در فنلاند نشان داد شیوع سندرم متابولیک در سن 61 سالگی در بزرگسالانی که در طول زندگی خود از نظر بدنی فعال باقی می مانند، در مقایسه با افرادی با فعالیت بدنی پایین در اوقات فراغت، کمتر است. با این حال، فعالیت بدنی در اوایل سالمندی - به ویژه تمرینات تقویت عضلات- می تواند خطرات ناشی از بی تحرکی در سال های قبل را کاهش دهد.
این پژوهش بخشی از «مطالعه طولی شخصیت و رشد اجتماعی یوواسکولا» است که در دانشگاه یوواسکولا در فنلاند انجام می شود و بیش از 50 سال است که همان شرکت کنندگان را دنبال می کند. در این تحلیل، پژوهشگران فعالیت بدنی اوقات فراغت 159 شرکت کننده را در سنین 27، 42، 50 و 61 سالگی بررسی کردند و همچنین سلامت کاردیومتابولیک آن ها، به ویژه شیوع سندرم متابولیک، را در سن 61 سالگی ارزیابی نمودند. سندرم متابولیک به مجموعه ای از چندین عامل خطر قلبی–عروقی اشاره دارد، مانند افزایش دور کمر، فشار خون بالا، اختلال در متابولیسم گلوکز و سطوح ناسالم چربی های خون.
پژوهشگران سه الگوی متفاوت فعالیت بدنی اوقات فراغت را در طول 34 سال پیگیری شناسایی کردند: همیشه فعال، به تدریج فعال تر شده، و همیشه غیرفعال. افرادی که همیشه فعال بودند، از اوایل بزرگسالی چندین بار در هفته ورزش می کردند؛ در حالی که گروه «فعال تر شده» در میانسالی به سطح مشابهی از فعالیت رسیدند. افراد همیشه غیرفعال در طول بزرگسالی حداکثر یک بار در هفته ورزش می کردند.
در مقایسه با گروه همیشه فعال، شرکت کنندگان همیشه غیرفعال تقریباً چهار برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به سندرم متابولیک در آغاز سالمندی بودند، و افرادی که فعالیت خود را افزایش داده بودند حدود دو برابر بیشتر در معرض خطر قرار داشتند. این تفاوت ها زمانی کاهش یافت که میزان فعالیت بدنی فعلی شرکت کنندگان در سن 61 سالگی نیز در تحلیل لحاظ شد.
تیینا ساویکانگاس، پژوهشگر فوق دکترا، گفت:«فعالیت بدنی طولانی مدت به وضوح با سلامت متابولیک بهتر در سالمندی مرتبط است، اما یافته های ما نشان می دهد که فعال بودن در سال های پایانی زندگی نیز به سلامت کمک می کند. به ویژه فعالیت های بدنی تقویت کننده عضلات نقش مهمی در سلامت متابولیک دارند».
در میان اجزای مختلف سندرم متابولیک، فعالیت بدنی طولانی مدت در اوقات فراغت با دور کمر کمتر و مقادیر مطلوب تر چربی های خون نسبت به افرادی که در بزرگسالی کمتر فعال بودند، همراه بود. این تفاوت ها نیز پس از در نظر گرفتن فعالیت بدنی فعلی کاهش یافت. شرکت کنندگانی که به طور منظم تمرینات تقویت عضلات انجام می دادند یا رفت و آمد فعال (مانند پیاده روی یا دوچرخه سواری) داشتند، سطح بالاتری از کلسترول مفید HDL داشتند؛ علاوه بر این، افرادی که تمریناتی برای تقویت عضلات انجام می دادند به طور متوسط دور کمر کوچکتری نسبت به افرادی داشتند که این تمرینات را انجام نمی دادند.
پروفسور اِرو هاپالا، مدرس دانشگاه یوواسکولا و استاد وابسته در مؤسسه پزشکی دانشگاه فنلاند شرقی، تأکید کرد که این یافته ها شواهد گسترده تری درباره اهمیت فعالیت بدنی در طول زندگی را تقویت می کند:«فواید فعالیت بدنی محدود به یک دوره خاص از زندگی نیست. مهم است که افراد را به فعال ماندن تشویق کنیم، اما به همان اندازه مهم است که بدانند هیچ وقت برای شروع دیر نیست».
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/long-term-physical-activity-protects-against-metabolic-syndrome-suggests-study-161550